Hardlopen, levensgevaarlijk!!

Wennen
De eerste twee weken zitten er al weer op. De eerst week was een week van wennen, aan een nieuw ritme, nieuwe omgeving en nieuwe mensen. IMG_4749Het wennen aan mijn nieuwe biologische ritme ging echt snel, na 2 dagen was ik al helemaal gewend en werd ik alweer wakker net voor mijn wekker die iedere werkdag om 7.30 uur gaat. De ouders waren nog thuis en hielpen mij met alles, dat was erg fijn. Deze week is David nog thuis om mij te helpen en vanaf volgende week moet ik het echt alleen doen. Maar daar heb ik alle vertrouwen in. De kinderen zijn lief en behulpzaam. Ik merk dat ik nog wel mijn eigen ding hier moet gaan vormgeven. Dit weekend had ik voor t eerst afgesproken met een aantal andere aupairs bij het Mt Coo-tha Lookout. Dit is een berg met uitkijkpunt over Brisbane en regio. Het uitzicht hier was supergaaf! Ook was het gezellig met de andere aupairs, met een paar klikte het wel, dus daarmee ga ik zeker vaker leuke dingen mee ondernemen!!

Anzac Day
Ook een hele ervaring deze week was Anzac day. Dat is de nationele herdenkingsdag waarop alle Australische en New Zeelandse militairen herdenkt worden die in oorlog gediend hebben of gestorven zijn. Het was een ceremonie die plaatsvond voor zonsondergang, dus om 3.45 uur ging ik eruit. David en Kirsty zijn beiden militairen en vinden deze dag dan ook extra bijzonder. Ik mocht met het gezin mee naar de ceremonie op de legerbasis, wat heel speciaal is omdat alleen familie van militairen dit mogen. Het was een hele officiële ceremonie, met daarna een gezamenlijk ontbijt.

City Center
In het weekend ben ik lekker een dagje naar Brisbane City Center gegaan met een vriendin hier, dat was erg gezellig, maar wat een regen, echt letterlijk doorweekt kwamen we bij de bioscoop aan waar we het superkoud hadden door de airco. Ja, het regent hier niet vaak, maar als het regent valt het ook urenlang met bakken uit de lucht! Het autorijden in het centrum is wel een uitdaging, met drie of vier rijbanen naast elkaar die allemaal heel druk zijn. Ik zat heel geconcentreerd achter het stuur, maar gelukkig ging het goed. Ik ben al goed gewend aan het links rijden, dat is een nieuw automatisme geworden en de enorme hellingen en dalen wennen ook. Maar die drukte is nog wel een ding waar ik aan moet wennen.

Het begint
Afgelopen week begon het echte werk, alhoewel ik zie het niet echt als werk. De ouders zijn iedere dag vroeg in de ochtend weg naar hun werk en komen rond 18 uur thuis, in de tussentijd zorg ik voor de kinderen en breng/ haal ze van school en het gastouderverblijf waar de jongste 2 dagen in de IMG_4802week heen gaat. Het werk begint nu te wennen, al merk ik nu ook wel dat het niet heel makkelijk is twee van die jonge kinderen uit bed te krijgen, te laten eten en op tijd op school te komen. Al is het tot nu toe iedere ochtend uiteindelijk wel gelukt. Ik ben nu manieren aan het uitvinden om de kinderen toch te laten doen wat ze moeten doen als ze iets niet willen. Zeker Penelope (2 jaar) heeft nogal last van NEE buien, maar tot nu toe weet ik wel manieren te bedenken om daarmee om te gaan. De kinderen zijn ook heel verrassend en grappig en het is gezellig om samen naar het park te gaan, trampoline te springen, en ze aan het lachen maken.

Hardlopen, levensgevaarlijk
Vandaag kwam ik voor het eerst een slang tegen tijdens mijn rondje hardlopen door het park. Die slang was net het pad aan het oversteken waar ik overheen liepen. Ik zag pas die slang (die zich in S- vorm zich mijn voeten bewoog) pas op het allerlaatste moment toen mijn linkervoet er precies voorstond en kon er net een sprong overheen maken. Gelukkig dat mijn reflexen wel zo snel werkten. Anders was ik er precies op gestapt! Het was een Easter Brown snake, de dodelijkste slang die er in Australië is, en de op-een-na- dodelijkste ter wereld. Gelukkig is het allemaal net goed gegaan, maar de volgende keer kijk ik wel beter voor me tijdens het hardlopen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *